Moses staan nuuskierig nader aan die bos wat brand.
In daardie oomblik verskyn die HERE aan hom en openbaar Homself (weer) aan sy volk.
Merkwaardig: die eerste keer wat God weer direk met sy volk praat sedert Jakob by Berseba (Genesis 46) tot God geroep het voor die trek na Egipte.
Intussen is die slawevolk onder die swaar onderdrukking van Egiptiese slawedrywers. God bring hulle nou uit.
En daarvoor roep Hy nou sy dienskneg, Moses.
Waar Moses die skape van sy skoonpa oppas, is hy ver-langs bewus van die pleidooi van die Hebreërs, maar dit is nie iets wat hom direk raak nie. Sy lewe is ver verwyderd van dié van sy volk – buitendien, die vorige keer toe hy ingetree het, was dit ‘n fatale mislukking. Maar God se plan werk heeltemal anders – Moses gaan ‘n sentrale rol in die verlossing van Israel speel, tot sy groot verbasing. En laat ons dit verstaan: Hy wil nie sy roeping volvoer nie.
Vier keer tart hy die HERE met klein verskonings, net om eindelik dit reguit vir God te sê: “Stuur iemand anders!” In hierdie gebeure maak God dit ondubbelsinnig duidelik dat wanneer Hy roep en stuur, sy dienskneg luister en doen – altyd met die versekering van sy teenwoordigheid.