Jerobeam, koning van Israel, lei die volk weg van die Here deur twee goue kalwers in Bet-El en Dan te laat aanbid. In hierdie afgodediens maak hy godsdiens diensbaar aan sy eie politieke mag. Die Here stuur egter ’n man van God uit Juda om teen hierdie sonde te getuig. Hierdie profeet spreek met groot moed teen die koning, kondig oordeel aan, en weier om met die koning enige gemeenskap te hê, selfs nie om saam met hom te eet of water te drink nie — ’n teken van sy totale afskeiding van die valse godsdiens.
Maar ’n ou profeet lieg vir hom en oortuig hom om terug te draai van sy opdrag. Hy val dus in ongehoorsaamheid, en die Here straf hom deur sy dood – ’n ernstige herinnering dat God se Woord nie ligtelik opgeneem mag word nie. Tog word hy selfs ná sy dood nog “’n man van God” genoem – ’n teken van genade.
Die verhaal wys dat gehoorsaamheid aan God se Woord bo alles staan. Dit waarsku teen kompromieë met sonde en teen die versoeking om menslike goedkeuring bo Goddelike opdrag te stel. Tog wys dit ook dat Christus volkome gehoorsaam was — selfs tot die kruis toe — sodat ons, ongehoorsames, deur Hom vergewe en herstel kan word